Baza wiedzy

Wiedza i narzędzia przydatne w codziennej pracy Animatora

Użytkownicy

Co zachęca kobiety i dziewczęta do uprawiania sportu, a co je przed tym hamuje

Spis treści

  1. Kobiety mają bardzo dużo pozytywnych wspomnień i doświadczeń związanych ze sportem (bez względu na wiek), a jednocześnie większość badanych “odpadła od aktywnego stylu życia (przestój był chwilowy lub stały).

  2. Kluczowym motywatorem do bycia aktywną dla kobiet jest towarzystwo innych kobiet – u większości respondentek uprawianie sportu/rekreacji zaczynało się od namów aktywnych koleżanek, wytrwanie w aktywności było spowodowane ich obecności, a powodem rezygnacji – rezygnacja „koleżanek”.

  3. Kobiety muszą dużo więcej poświęcić, by wygospodarować czas na bycie aktywnymi – dla mężczyzn wychodzenie na „piłkę”/trening jest czymś naturalnym, dla kobiet znalezienie czasu na sport dla siebie to ciężkie (i obarczone wyrzutami sumienia) wyrąbywanie przestrzeni. Tylko kobiety naprawdę bardzo przekonane, że sport jest naturalną częścią ich życia, mają motywację, by dbać o czas na sport, reszta łatwo sobie „odpuszcza”.

  4. W kilku wywiadach pojawia się, że wychowanie fizyczne dla dziewczyn jest inaczej/gorzej prowadzone niż dla chłopców. Dziewczyny są mniej zmotywowane do ćwiczeń, więc mniej zmotywowani są nauczyciele – to zwrotnie sprawia, że motywacja dziewczyn jest jeszcze mniejsza.

  5. Dziewczynki w pierwszych klasach podstawówki czerpią z ruchu/sportu dokładnie taką samą frajdę jak chłopcy. Z czasem ich poziom satysfakcji spada – gimnazjalistki, z którymi rozmawialiśmy były zupełnie zdemotywowane – uważały sport za zbędny i męczący.

  6. Kobiety dużo rzadziej zwracają uwagę na frajdę płynącą ze sportu – częściej traktują sport jako technikę dyscyplinującą ciało. Traktują go instrumentalnie – jako sposób na osiąganie celu jakim jest szczupła sylwetka itd. Część z nich uważa, że wygodniej i efektywniej będzie osiągnąć ten cel np. przez dietę. Wydaje się to postawą „nabytą”, bo pierwotnie (co widać z badań dzieci i ich stosunku do lekcji wychowania fizycznego na wczesnym etapie edukacji) odczuwają radość z ruchu. 

  7. Kobiety rzadziej niż badani mężczyźni zwracały uwagę na rolę sportu w dbaniu o zdrowie, odstresowanie. Wielu kobietom sport kojarzy się z wysiłkiem, rzadziej spontanicznie mówią o przyjemności ze sportu – ale uwaga! Im bardziej aktywna ruchowo kobieta tym więcej dobrodziejstw (różnorodnych) sportu odczuwa i dostrzega.

  8. Wbrew stereotypowi kobiety uważają, że rywalizacja w sporcie przynosi (lub przynosiła gdy mówią o wspomnieniach z aktywnego dzieciństwa/młodości) im wiele satysfakcji i przyjemnie/ekscytująco kojarzy.

  9. Kobiety mają dużo więcej powodów, żeby rzucić sport (wstyd, obowiązki rodzinne, brak dobrej oferty) i musi być jednocześnie spełnionych dużo więcej warunków, by mogły w sporcie wytrwać. Z tego powodu tak ważne jest cierpliwe przyciąganie tej grupy do aktywności, uważne obserwowanie, pytanie o preferencje.

  10. W naszym badaniu zasmucające było, jak bardzo w tej samej rodzinie różnią się często nawyki sportowe – mąż może być aktywnym biegaczem, narciarzem i żeglarzem, a jego żona nie uprawia sportu w ogóle (to są oczywiście różnice indywidualne, bo również dużo sportowych rodzin  obserwujemy w badaniach).

  11. Większość badanych kobiet (we wszystkich grupach wiekowych) uważa, że podział dyscyplin na kobiece i męskie już nie obowiązuje. Uważają, że kobiety w sporcie mogą spróbować wszystkiego.

  12. Grupy kobiece oprócz towarzystwa koleżanek potrzebują wsparcia animatorów. Cytat z gimnazjalistek, który to dobrze ilustruje:  Te z dziewcząt, które ćwiczą w miarę często, mówiły, że chodziły kiedyś na tak zwane SKSy, ale nauczyciel „dawał nam piłki i szedł do pokoju wuefistów i się nimi nie interesował. Wracał dopiero po zajęciach.” „Już wolałybyśmy, żeby ktoś nad nami stał i mówił, co mamy robić, same nie umiemy nic ze sobą robić. Przestałyśmy chodzić.”

  13. Wstyd jest kategorią pojawiającą się we wszystkich „kobiecych grupach” oprócz najmłodszych dziewczynek. W gimnazjum jest prawdziwym „hamulcowym” – dziewczęta są przygnębione swoim wyglądem, mają gigantyczne kompleksy i przeświadczenie, że sprawa jest przegrana – nie ma szybkich efektów treningu. Wstydzą się ćwiczyć i wstydzą się tego, jak wyglądają. 

Badanie grup priorytetowych w ramach programu Nasz Orlik jest prowadzone metodami jakościowymi, na próbie 20 kobiet oraz 40 dziewczynek w różnym wieku i z całego kraju. Jego głównym celem jest pogłębione zrozumienie miejsca sportu w życiu wybranych grup oraz diagnoza głównych barier w byciu aktywnym.

Więcej na temat kobiet i dziewcząt w sporcie:

Komentarze